Chrissifumi – de grens opgezocht

Mijn vorige blog over motografie had vrijwel niks met natuurfotografie te maken – oké, bepaalde bochten van het TT circuit Assen hadden wel iets ‘natuurlijks’ en de race wordt buiten gehouden – maar omdat het fotograferen van Chris’ motorrace wel erg gaaf is om te doen, dacht ik: laat ik er nog maar eentje bijwonen en er weer een blog over schrijven 😛

Omdat ik de vorige keer ruim 15 km rond het circuit heb gehobbeld – en thuis kwam met een lichte zonnesteek – heb ik dit keer besloten om met m’n luie reet dicht bij de pitbox te blijven om af en toe de inwendige mens te versterken. Vanwege het enthousiasme van medecollega’s heb ik, naast het supporten van Chris, de dag doorgebracht met drie collega-vrienden die ook het racespektakel mee wilden maken.

Twee locaties op het circuit zijn bezocht om de ex-pizza coureur vanaf een ander standpunt dan de vorige keer te fotograferen; bovenop de paddock met uitzicht op de ‘Geert Timmer bocht’, en bovenop het talud bij de bochten ‘Ossenbroeken’ en ‘Strubben’.

De Ossenbroeken is een lange combinatiebocht die niet met te hoge snelheid genomen moet worden, zodat de ideale lijn de gehele bocht door vastgehouden kan worden om goed voor de Strubben uit te komen. Ik stond op het talud ongeveer 100 meter vanaf de bocht te fotograferen, en het maximale bereik van de telelens op 500 mm was hier wel van toepassing om Chris niet als een vliegje op de foto over te laten komen ;-). Vanwege het zonnetje hoefde de lichtgevoeligheid niet hoger ingesteld te worden dan ISO 200 of 400 en kon het diafragma F8 gebruikt worden (de sweet spot van het objectief) om maximale scherpte te verkrijgen. Een instelling tussen de 1/500 en 1/800 van een seconde bleek een mooie sluitertijd te zijn om Chris en zijn motor scherp weer te geven waarbij de wielen beweging hadden en dus snelheid lieten zien.

De Strubben is een scherpe hairpin, de eerste linker bocht na vier rechter bochten. Het is een technische bocht die je goed maar zeker niet te agressief moet insturen. Ik heb met verbazing staan kijken dat het ene moment lijkt alsof de motor plakt op het asfalt en het andere moment zwabbert als een dweil.

Om de foto’s nog dynamischer te maken, heb ik hieronder de concurrentie rondom Chris bij dezelfde bochten er ook bij gefotografeerd.

De Kniebocht werd vervangen door een chicane die als een hommage vernoemd werd naar de ontwerper ervan: Geert Timmer. Deze chicane – welke kenmerkend is voor Assen – is een technische bocht. De eerste bocht, waarvoor je tijdens een duel met een andere rijder niet te hard moet remmen, moet je eigenlijk opofferen om de tweede bocht zo goed (en snel) mogelijk door te komen. Na de tweede bocht kun je weer vol uit accelereren het rechte stuk van Start/Finish op. Ik stond bovenop de paddock ongeveer 50 meter vanaf de ‘GT Bocht’ te fotograferen waarbij een bereik van 300 – 400 mm voldoende was. Het diafragma kon op F8 blijven, maar de sluitertijden zaten hier wel een stuk lager, namelijk tussen de 1/200 en 1/800 van een seconde.

Het was alleen maar te hopen, maar dat het ook nog gebeurde was natuurlijk hartstikke cool; Chris had mijn verzoek om in te halen in de bocht waar ik stond ingewilligd 🙂 Hieronder een drieluik van een inhaalactie.

Soms moet je de grenzen opzoeken … en dat deed Chris ook. Zijn persoonlijk record was zelfs verbeterd (en niet een klein beetje ook), waarmee hij voor een race in de Nederlandse of zelfs in het wereldkampioenschap gekwalificeerd zou hebben! Of dit nu aan de nieuwe banden of aan het touwtje springen in de pitbox gelegen heeft, laat ik in het midden … maar Chris, we zijn trots op je! Hij wist het zelf nog niet, maar eigenlijk kon zijn dag niet meer stuk … alleen zijn motor (Yamaha R6) dacht er anders over. Met een snelheid van 120 km/u gleed zijn motor bij ‘De Bult’ onder hem weg en was het tijd om de grond te kussen. Na wat persoonlijk contact met het asfalt, een beetje grasmaaien en wat rollebollen in het grind was de race helaas afgelopen voor Chris. Gelukkig heeft hij zelf niks opgelopen, maar zijn motor was er wel klaar mee …

Helaas geen foto’s kunnen nemen van het grindhappen, omdat hij besloot om onderuit te gaan in de bocht waar ik dit keer niet stond (hoe haalt ie het in zijn hoofd hè), maar gelukkig stond fotografe Mariska daar wel, en die heeft genoeg foto’s gemaakt om Chris’ pitbox vol te hangen met wat spectaculair fotobehang 😉

Ik denk persoonlijk dat door de val – dat uiteraard wel erg zuur is – Chris hier veel van heeft geleerd en er zelfs een betere racer van gaat worden. Hij heeft een ontzettend groot doorzettingsvermogen en het zou me dan ook niet verbazen als hij de volgende race een dreiging is voor de kopploeg en hiermee zijn raceavontuur op een hoger niveau gaat brengen.

Eenmaal weer terug bij de pitbox hebben we geholpen om de motor weer op de trailer te krijgen en na het verwijderen van ontelbaar veel grind tussen de verschillende onderdelen van de motor, heb ik nog wat foto’s genomen om een indruk te geven van het grasmaaien.

Vanwege het vele oefenen op andere rijders de vorige keer waren mijn geheugenkaarten gevuld met veel foto’s van asfalt en motorrijders die er maar voor de helft op stonden, dus hier heb ik van geleerd en ben dit keer zorgvuldiger te werk gegaan. De eerste ronde van de race heb ik een serie foto’s achter elkaar gemaakt om daarna door middel van het chimpen de mooiste positie uit te kiezen om me daar de volgende rondes op te concentreren (chimpen is trouwens het resultaat bekijken achterop de camera direct nadat de foto genomen is. Ik check het histogram om te kijken of de foto over – of onderbelicht is en besluit dan of ik de instelling moet aanpassen).

Secuurder te werk gaan resulteerde uiteindelijk in 70% minder foto’s en dus ook minder tijd tijdens het filteren op de pc eenmaal thuisgekomen. Normaal gesproken zet ik een lekker kop koffie en doe ik een muziekje op om rustig een paar uurtjes de foto’s te filteren en verwerken, maar dit keer was ik vrij snel klaar en zelfs nog op tijd om de broodjes uit de oven te halen om met m’n meissie te ontbijten 😛

Carl Noya

Advertenties

4 gedachten over “Chrissifumi – de grens opgezocht

  1. jeetje, ik dacht bij de vele foto’s van chris zijn motoropnamens dat hij echt stil stond voor je om de mooie fantastische foto’s te kunnen schieten.haarscherp hoor de foto’s en al helemaal van de grassprieten en krassen als laatste.weer wat bij geleerd he.na vallen gewoon weer opstaan.heb genoten van je commentaar en de actiefoto’s

  2. Hey Carl, weer een top verslag man! Echt leuk om eens een verslag over me te lezen die ik niet zelf heb geschreven 🙂 en ook leuk dat je zo in gaat op de fotografie. Wat is je target voor de volgende race? Me fotograferen in de bocht waar ik onderuit ga? 🙂 Hoop dat ik dat nog even mag uitstellen 🙂

  3. Bedankt voor de reacties!

    Moeders, mijn trouwe volger: mijn fotografie ambitie heb ik van niemand vreemd 😉

    Peter, mijn ‘master’: Chris had alleen wat spierpijn, gelukkig geen ernstige botbreuken of iets dergelijks.

    Chris, mijn proefkonijn der motografie: als je toch van plan bent om weer te gaan schuiven, doe dat dan inderdaad maar in de bocht waar ik sta 😉
    Maar nu zonder grapjes: ik hoop natuurlijk dat je overeind blijft! Je weet het hè: ga zo door en je wordt nummer 1!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s